„НЕДОСТИГОТ НА ОДГОВОР“ НА КИНА НА ПОСЕТАТА НА ПЕЛОСИ НЕ Е СЛАБОСТ - ТОА Е СТРАТЕГИЈА

„НЕДОСТИГОТ НА ОДГОВОР“ НА КИНА НА ПОСЕТАТА НА ПЕЛОСИ НЕ Е СЛАБОСТ – ТОА Е СТРАТЕГИЈА

Откако светот речиси без здив ја следеше реакцијата на Пекинг на американскиот трик, недостатокот на разгорување може да изгледа разочарувачки – но не е.

Од Тимур Фоменко, политички аналитичар

Искри летаа во вторникот вечерта додека Ненси Пелоси го започна своето патување со многу публицитет во Тајван, прогласувајќи глобална борба меѓу демократијата и авторитаризмот и ефективно пикајќи ги прстите во очите на Пекинг. Се подразбира дека Кина беше бесна, но среде бурата на социјалните мрежи што ѝ претходеше на посетата, потоа се појави бизарна атмосфера на разочарување кај некои, кои го окарактеризираа одговорот на Пекинг како „слаб“ затоа што физички не интервенираше за да го блокира летот на Пелоси. Твитер беше преплавен со „жешки барања“ да се пресретне авионот на Пелоси и изјаснувања дека кинескиот „блеф“ бил прочитан.

Ова брзање за „наратив во моментот“ и очекувањата кои беа надвор од контрола, природно го занемарија фактот дека Пекинг веднаш потоа прогласи застрашувачки сет на воени вежби што треба да се преземат во текот на следните неколку дена, поставени во територијалните води на Тајван, со одредени назначени места кои се само 12 милји (19 километри) оддалечени од брегот. Овие вежби ефективно затворија делови од воздушниот простор на Тајван. Кина иницираше растечка серија санкции против островот што вклучува ставање на црната листа на над 100 прехранбени компании, како и забрана за увоз на риба и продажба на природен песок (клучен за производството на полупроводници).

Сепак, критичарите седнати во домашните фотелји продолжуваат да се потсмеваат на Кина како слаба, едноставно затоа што не се определила за преземање некаква воена акција против третиот највисок функционер во американската влада, настан кој можеше да предизвика сеопфатна војна. Иако посетата на Пелоси несомнено претставува огромна провокација што ја менува играта и која налага некаков одговор, смешно е да се мисли дека токму тоа може да биде поводот за најголемиот конфликт од Втората светска војна. Тоа му пркоси на секој поим за логика и здрав разум. Кина е лута, а нејзините граѓани се уште повеќе, но Пекинг не е глупав или импулсивен.

Народна Република Кина беше подготвена да употреби сила во многу прилики од нејзиното основање. Таа се фрли со глава во борбата против коалицијата предводена од САД во Корејската војна, војуваше против Индија во 1962 година и изврши инвазија врз Виетнам во 1979 година. Кина не се плаши од војна, особено кога станува збор за прашања кои се однесуваат на националниот суверенитет или тоа да се спречи стратешко опкружување од страна на противникот. Сепак, тоа не значи дека предизвикува конфликти за ќеиф. Кина внимателно ги избира своите битки и во секоја прилика секогаш внимателно ги одмерувала факторите на трошоците и придобивките. Ова стана уште покритично бидејќи кинеската економија напредуваше и стана сè повеќе интегрирана со остатокот од светот, што го направи влогот за иницирање конфликт многу поголем и поштетен за интересите на Кина како целина.

За Кина во моментов, Тајван е многу сериозно прашање. Кси Џинпинг постави максимален политички влог за постигнување „повторно обединување“, цел што е во судир со обидите на Америка да ја поткопа политиката на Една Кина. Но, тоа не значи дека војната е единствениот, или претпочитаниот начин да се направи тоа. Наместо тоа, Кина е свесна за реалноста дека таков конфликт сериозно ќе ги поткопа нејзините примарни цели за постигнување национален развој и раст, за кој Пекинг верува дека го има времето на своја страна, како и историската траекторија во своја корист. Не е Кина која паничи и се бори да ја зајакне својата доминација, туку САД стравуваат дека се во опаѓање. Наместо тоа, Кина станува воено помоќна додека се стреми да се интегрира подлабоко во глобалната економија, што доаѓа во време на истовремени напори на САД да се обидат да ја задржат и да ја изолираат од партнерите. Очигледно е како САД би ги натерале своите сојузници да одговорат на воената акција на Пекинг, дури и ако Кина може изводливо да победи.

Со оглед на ова, кратковидно и импулсивен начин на размислување е да се претпостави дека само затоа што Кина постапи со должна воздржаност кон посетата на Пелоси и избегна да се соочи со голема војна со САД, дека ова е некако „пораз“ или загуба на образот. Пекинг навистина даде многу громогласни изјави кои веројатно не помогнаа во управувањето со очекувањата, но вистинските последици ќе бидат долгорочни, а не краткорочни. Едноставното одбивање да го бомбардира Тајпеј од каприц не значи дека Пекинг не е повеќе подготвен сега да се обидува да го затегне обрачот околу островот. Како што беше во Хонг Конг, Кина ќе се стреми кон брза, но сепак одлучна и бескрвна победа која ја гарантира нејзината позиција, но носи минимални трошоци.

За Пекинг, не се работи за самата вечер во вторникот, туку за патот напред. Стратегијата на Кина е да продолжи да го консолидира сопствениот напредок, и воен, економски и технолошки, притоа избегнувајќи голем конфликт на краток рок, кој би бил катастрофален. Тоа секако не значи дека тие немаат црвени линии, а САД се решени да ги притискаат колку што можат. Накратко, Ненси Пелоси отвори нова парадигма на тензии и конфронтација, но тоа само прави уште покритично да Пекинг биде помудар, уште повоздржан и долгорочен во својата стратегија. Ова не е видео игра.

Задолжително следете ја нашата Фејсбук фан страна (https://www.facebook.com/kolovrt21) и нашиот Канал на Телеграм: https://t.me/kolovrtcom

  • Доколку посакувате да помогнете за работењето на овој мој независен вебсајт, продукцијата на моите видеа на Rumble и на било каков начин да се вклучите во борбата, односно отпорот кон оваа агенда, тоа можете едноставно да го направите со една симболична донација.
  • Контактирајте ме на мојата Фејсбук Фан Страна (https://www.facebook.com/kolovrt21/) или на email (kolovrt@kolovrt.com) околу деталите за помошта.
  • ВИ БЛАГОДАРАМ ОД СРЦЕ!